Mikołaj nie ma czasu...?

Jak powiedzieć dziecku, że Mikołaj 'nie ma czasu, by przyjechać osobiście, dlatego wujek Józek się za niego przebrał'...? Czy powinno się mówić dziecku jak najwcześniej o tym, iż tak naprawdę, to Mikołaj nie ostnieje; że nigdy do nich nie przyjechał prawdziwy brodaty dziadek na saniach z zaprzęgiem reniferów? Czy może jak najdłużej sprzedawać im wdzięczną bajeczkę, że niestety przeoczyli to, jak jechał po niebie na saniach... I tak co rok... Czy 'pomagać' dzieciom zrozumieć, że Mikołaj 'nie ma czasu', czy czekać, aż same do tego dojrzeją? Jak Wam, drodzy Czytelnicy, oznajmiono, że 'Mikołaj nie istnieje'? Czy to było raczej dramatyczne dla Was przeżycie, czy być może sami intuicyjnie - niczym detektywi - zauważyliście, że tatuś zawsze pracował, gdy Mikołaj do Was przyszedł albo, że dziwnym trafem Mikołaj zawsze znał nasze imię, wiedział wiele z naszego życia i wiedział, o co zapytać :P Zapraszam do dyskusji :)